Biała Księga
Innowatorów Dziedzictwa

1. Zmiana sekwencji i zakresu inwestycji
Postulujemy odejście od schematycznego podejścia do audytów energetycznych. Proces renowacji musi rozpoczynać się od uproszczonych badań konserwatorskich, oceny stanu fizyki budowli oraz termowizji. Należy wprowadzić zasadę prawidłowej sekwencji prac: najpierw poprawa parametrów przegród i wentylacji, a dopiero w ostatnim etapie dobór odpowiednio zwymiarowanego źródła ciepła.

​

2. Reformy programów dotacyjnych i polityki fiskalnej 

Dotychczasowe instrumenty wsparcia (np. program „Czyste Powietrze”) często wymuszały usuwanie oryginalnych elementów w zamian za przyznanie środków. Rekomendujemy reformę kryteriów wsparcia tak, aby finansowały one naprawę, konserwację i modernizację istniejącej tkanki (np. okien skrzynkowych czy adaptacji pieców kaflowych na obudowy rekuperacji). Postulujemy także wprowadzenie ulg podatkowych i mechanizmów wsparcia dostosowanych do potrzeb gospodarstw domowych o niższych dochodach oraz małych instytucji publicznych.

​

3. Certyfikacja rzemiosła i standardy techniczne

Brak wykwalifikowanych wykonawców prowadzi do uszkodzeń tkanki zabytkowej przy użyciu technologii stosowanych w nowym budownictwie. Konieczne jest stworzenie państwowych programów szkoleniowych, certyfikacji kompetencji rzemieślniczych oraz formalne dopuszczenie do użytku bezpiecznie przebadanych materiałów z wtórnego obiegu (gospodarka cyrkularna).

​

4. Przewidywalność procedur i narzędzia cyfrowe

Rekomendujemy stworzenie regionalnych baz dobrych praktyk konserwatorskich przy Wojewódzkich Urzędach Ochrony Zabytków oraz udostępnienie ogólnodostępnego formularza samooceny dla właścicieli obiektów. Wskazujemy również na potrzebę rozbudowy państwowego systemu zabytek.pl o bezpłatne kalkulatory cieplno-wilgotnościowe i rejestr certyfikowanych wykonawców.

​

​